De Slag van Trafalgar. Zo werd één van de grootste en belangrijkste zeeslagen dat zich voor de vuurtoren van Trafalgar op 21 oktober 1805 afspeelde. Zowel de geallieerde vloot van Spanje onder gezag van admiraal Gravina en de vloot van Frankrijk onder gezag van Villeneuve streden tegen de engelse zeemacht onder gezag van admiraal Nelson die zijn leven in de oceaan verloor.

Het waren tijden dat de Spaanse kroon en de Franse imperium goede relaties hadden waar Carlos IV en Napoleón een verwandschap sloten betreft San Ildefonso in 1796. Het doel van Napoleon was niet anders dan de engelse vloot te vernietigen.

Dit doel leidde tot niets na verscheidene slagen in het Caribische gebied en de Franse kuststrook aan de Atlantische oceaan (Napoleon wou de Engelse vloot afleiden om zo Groot Brittannië te veroveren). De Spaans-franse vloot zocht beschutting in de Golf van Cádiz.
Er is veel gesproken over deze vloot en de redenen van zijn ondergang. Historische gegevens wijzen op een gebrek aan proffesionaliteit van de bemanning, een gebrek aan voorbereiding en desorganisatie, ingrediënten die door de Britse zeemacht werd geconstrateerd onder het bevel van Nelson, een gereputeerde vlootschipper die besloot Cádiz te blokeren om de opmars van de Spaanse en Franse vloten naar de Middellandsezee te hinderen.

De situatie werd starder op 18 oktober 1905 omdat van de ene kant de Franse commandant Villeneuve wou vertrekken en de Spaanse commandanten "Churruca en Gravina" niet. Zij wisten dat het niet het juiste moment was. 19 oktober vertrokken zij uit Cádiz en in de eerste uurtjes van de dag op de 21ste kwamen zij de Britse vloot tegenover de vuurtoren "Faro de Trafalgar" tegen.
De eerste kanonschoten begonnen af te vuren, 27 Britse linieschepen van een kant, en 33 Spaans-Franse linieschepen van de andere kant. De rookwolken en de sterke geur naar kruit overheerste de plek van gebeuren. Een verkeerde zet van Villeneuve scheidde de lijn met de vloten van de gealieerde en Nelson kon ze zo makkelijk overwinnen. Alleen enkelen konden vluchten en terug naar Cádiz keren.

Als huldeblijk naar de geschiedenis en de Spaanse en Franse zeemannen toe, heeft de geschiedenis enkel eerbiedige woorden achtergelaten. Geen enkele gaf zich over en anderen kregen het voor elkaar om te vluchten of stierven in de strijd, 3.400 doden en 2.500 gewonden van de kant van de gealieerde en van de Britse kant, 449 doden en 1.241 gewonden, één van hen was Nelson, die mischien slachtoffer was geworden van zijn eigen arrogantie en de slag vanaf de brug van zijn vloot aanschouwde en door en door een sluipschutter in zicht werd gebracht en neergeschoten.

Nelson had de Slag van Trafalgar gewonnen maar zijn leven verloren. Zijn lichaam werd overgebracht naar Gibraltar en van daar uit naar Londen verplaatst om begraven te worden in de Kathedraal van San Pablo.